ÇİNİ SANATI

inicilik sözcüğü halk  arasında hem sırlı duvar kaplamaları hem de kap kacak türünde ev eşyalarını tanımlamıştır. Bir tür killi topraktan yapılan, fırında pişirilen renk ve motiflerle süslenmiş seramik parçasına çini denir. Çini yapma sanatına da çinicilik adı verilir.

Çinide sırlama ve renklendirme tekniği, Türk çinilerinde sıraltı ve sırüstü olmak üzere iki çeşittir. sırlama maddesi kuvarz denilen kum, cam, biraz buğday unu ve sudur. Bu maddeler öğütülerek içine kurşun katılmasıyla saydam sır; çinko katılmasıyla mat sır; maden oksitlerin katılmasıyla da renkli sır elde edilir.

 Kobalt mavisi, patlıcan moru, firuze, yeşil, domates kırmızısı, turkuaz ve siyah gibi renkler Türk çinilerinde kullanılmıştır. Desenlere  bitkisel motiflerin yanında insan ve hayvan figürlerine de yer verilmiştir.

Çininin geçmişi İslam sanatı tarihi içinde XIII. ve IX. yy'da Uygurla'a kadar dayanır. Büyük Selçuklularla başlayan köklü gelişim, Anadolu Selçukluları ile sürdürülmüştür.

Camii, türbe, saray gibi dini mimarinin yanında sivil mimaride de kullanılmıştır. XV ve XVI. yy'da  Osmanlı  Çini ve Seramik sanatımızın  merkezi İznik olarak görülür. Ancak XVIII. yy'da  İznik atölyeleri  kapanınca o güne kadar sadece ikinci bir merkez olan Kütahya öne geçmiştir. Çeşitli hediyelik eşyalarıyla Kütahya çinileri dünyanın dört bir yanında, Türk çiniciliğini temsil etmektedir.